Με τη ματιά των εθελοντών

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Σύμφωνα με το ερμηνευτικό λεξικό του Γ. Χασιάκου «ρατσισμός» είναι το δόγμα που πρεσβεύει ότι μεταξύ φυλετικών και πολιτισμικών γνωρισμάτων υπάρχει σύνδεσμος και ότι ορισμένες φυλές «ράτσες» είναι έμφυτα ανώτερες από άλλες και θέλουν να επιβάλουν την θέλησή τους.

Αναρωτιέμαι λοιπόν ως άνθρωπος που θεωρεί την ισότητα,  την ισονομία και τη δημοκρατία απαραίτητες αξίες για τις σύγχρονες κοινωνίες πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμη υποστηρικτές του ρατσισμού. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν σήμερα άτομα ή κοινωνίες που δικαιολογούν τη βία και τις ακραίες πράξεις στα πλαίσια της ανύπαρκτης ανωτερότητας τους, και όμως οι άνθρωποι αυτών των παρανοϊκών και παρωχημένων αντιλήψεων  ζουν δυστυχώς ανάμεσά μας, δίπλα μας υπεράνω πάσης υποψίας θύματα και αυτοί της αμάθειας των προκαταλήψεων του μίσους και κυρίως του εγωισμού. Ενός εγωισμού που οδηγεί στο φόβο ότι «οι άλλοι», «οι διαφορετικοί», «οι ξένοι» θα παραβλάψουν τον ευδαιμονισμό και την ατομική τους ευημερία που κατακτήθηκαν με κάθε μέσο θεμιτό ή αθέμιτο σε μια κοινωνία που καταρρέει πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά.

Στο θέατρο της ζωής ο «ρατσισμός» είναι σίγουρα μια κακόγουστη φαρσοκωμωδία που υποστηρίζει τη βία και τις ακρότητες στις κοινωνίες που καταρρέουν οικονομικά συμπαρασύροντας αξίες και ιδανικά σε αδιέξοδα τούνελ.

Όσο όμως υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχει φως, θα υπάρχει ελπίδα, θα υπάρχουν διέξοδοι.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχει  σθεναρή αντίσταση στην «αμάθεια» την «παραπληροφόρηση»  στα «γκέτο» στην «φτώχεια» στην «εγκατάλειψη» στον  «υποσιτισμό».

Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα διευκολύνεται η ζωή των συνανθρώπων μας που επιβιώνουν με φόβο στη «γη της επαγγελίας» που επέλεξαν από ανάγκη. Ευτυχώς τα δίκτυα κοινωνικής προστασίας συνεχώς αυξάνονται. Ο εθελοντισμός κόντρα στο ρατσισμό γίνεται ολοένα υπαρξιακή ανάγκη των ανθρώπων που σκέπτονται και καταλαβαίνουν, των ανθρώπων που έχουν τον πολιτισμό, την συλλογικότητα και την αγάπη πολύ ψηλά στην κλίμακα των αξιών τους.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα αντιστέκονται.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι η αγάπη θα παίρνει τη θέση που της αξίζει.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα περιμένω ….. θα περιμένω ώσπου η παιδεία σαν καταλύτης καταστρέψει ολοσχερώς τα αυγά του φασισμού που εκκολάπτει η αμάθεια και το μίσος, ο φόβος.

Θα περιμένω ώσπου το δικαίωμα της «διαφορετικότητας» σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής εξαλείψει μια για πάντα τους φόβους και της προκαταλήψεις που στοιχειώνουν τους ανθρώπους σαν ξωτικά και τους οδηγούν σε συμπεριφορές ανεξέλεγκτες  και καταδικαστέες.

Θα περιμένω ώσπου σε μια κοινωνία πανανθρώπινη ο Χασάν, η Μελέκ,  η Αλίκη, ο Νίκος, η Ρεβέκα, ο Στέφανος, ο Γιόχαν και η Εμιλυ   θα χαμογελούν  και θα χορεύουν ισότιμα κάτω από τον ίδιο ουρανό στο όνομα μια αγάπης που δεν γνωρίζει σήμερα.

Μήπως όμως δεν χρειάζεται καθόλου να περιμένω?

Μ.Σ.

Η διπλανή πόρτα

Όταν κλειδώνουν οι διπλανές πόρτες προσπαθώ να συλλάβω με τις κεραίες της ψυχής μου τον ήχο της μοναξιάς που πηγαινοέρχεται με παντόφλες στα τετραγωνικά μιας φυλακής εκούσια επιλεγμένης.

Παγιδευμένη στην αυταρέσκεια του «εγώ» , προσπαθώ να προστατεύσω την κτητική αυταπάτη, από απώλειες κυρίως συναισθηματικές. Τίποτε δεν μοιράζεται πια. Όλα είναι «δικά μας» στη σύγχρονη ζωή της ατομικότητας και της ελλιπούς επικοινωνίας.

Έτσι, ο πόνος, η χαρά, η ευημερία, η ανέχεια, η μοναξιά, η αποτυχία και η επιτυχία, η οικογένεια, η φθορά, η εγκατάλειψη, η ζωή, ο θάνατος, είναι ατομικές υποθέσεις. Η διαδρομή της ζωής βιώνεται μοναχικά, πίσω από κλειστές πόρτες και φωτισμένα παράθυρα, μέχρις ότου κάποιο ακραίο γεγονός φέρει δραματικά μυστικά στην επιφάνεια.

Η διπλανή πόρτα, ο διπλανός άνθρωπος, ο γείτονας, ο φίλος. Τόσο κοντά και τόσο μακριά !

Όμως, οι καταστάσεις της ζωής κάνουν όλο και περισσότερο απαραίτητη τη συντροφικότητα και την επικοινωνία, τη συλλογικότητα και το «εμείς» αντί του εφιαλτικού «εγώ» της απομόνωσης και της απελπισίας.

‘Έτσι, από δω και πέρα θα μοιραζόμαστε από αυτή τη στήλη, χωρίς ταμπού και αναστολές, ψέματα και  αλήθειες, καταστάσεις και γεγονότα που βιώνονται σιωπηλά στις διπλανές κλειστές πόρτες που περιμένουν να ανοιχτούν με τα κλειδιά της καρδιάς μας.

Από αυτήν εδώ τη στήλη θα ανακαλύψουμε ξανά τον διπλανό μας που χάσαμε αδικαιολόγητα στο κυνήγι μιας χίμαιρας. Απελευθερώνοντας συναισθήματα που τόση ανάγκη έχουμε να μοιραστούμε, ανακαλύπτοντας την ασφαλή μέθοδο των μανάδων και των γιαγιάδων μας που ξόρκιζαν την κατάθλιψη με κουβέντες και γέλια, σε αυλές πλημμυρισμένες από βασιλικούς και αγιόκλημα.

Καλορίζικη, λοιπόν, η διπλανή πόρτα!!!

Μ.Σ.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: