ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΔΟΥΒΛΙΝΟΥ ΙΙ

Η Συνθήκη του Δουβλίνου, σύμφωνα με την οποία καθορίζεται το Κράτος που είναι υπεύθυνο για την εξέταση του αιτήματος ασύλου και τον καθορισμό της έκβασης του εν λόγω αιτήματος, υπογράφηκε τον Ιούνιο του 1990 από τα 12 τότε Κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σκοποί της  Συνθήκης ήταν οι εξής:

  • Ο έγκαιρος καθορισμός του Κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εκάστοτε αίτηση ασύλου.
  • Η αποτροπή πολλαπλών  αιτήσεων για άσυλο,  καθώς και την λήψη ασύλου από το ίδιο άτομο ταυτόχρονα, το φαινόμενο του  λεγόμενου asylum shopping.
  • Η δίκαιη  και σύντομη εξέταση των αιτημάτων ασύλου.

Για αυτούς τους λόγους έτυχε ιδιαίτερα θετικής αποδοχής .

Σύμφωνα με τη Συνθήκη ο αιτών άσυλο θα πρέπει να υποβάλει το αίτημα του στην πρώτη Ευρωπαϊκή  χώρα άφιξής του η οποία αποτελεί και σημείο εισόδου στην Ευρωπαϊκή  Ένωση ή με βάση το πρώτο επίσημο αίτημά του που συνεπάγεται και τη λήψη των δακτυλικών του αποτυπωμάτων. 

Αυτό στην πρακτική της εφαρμογή σημαίνει πως αν ο αιτών άσυλο βρεθεί για παράδειγμα στην Ολλανδία , δεν μπορεί να υποβάλει εκεί το σχετικό αίτημα, αν βρεθεί ότι έχουν ληφθεί τα δακτυλικά του αποτυπώματα στην Ελλάδα για τον ίδιο λόγο ή αν ήταν η πρώτη χώρα εισόδου του στην Ε.Ε.

Σ ε αυτή την περίπτωση σύμφωνα με τη Συνθήκη, θα πρέπει να επιστραφεί στην Ελλάδα ώστε να εξεταστεί εκεί το αίτημά του.

Ο κανονισμός Δουβλίνο ΙΙ υποχρεώνει κάθε αλλοδαπό που εισέρχεται παράνομα στην Ε.Ε. να παραμένει στο πρώτο κράτος εισόδου.

Έτσι, όλες οι άλλες χώρες της Ε.Ε., μόλις οι συλληφθέντες αλλοδαποί δηλώσουν ότι μπήκαν παράνομα μέσω της Ελλάδας, στέλνουν ένα απλό γραπτό αίτημα στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, απαιτώντας την επιστροφή του στη χώρα μας.

Όμως οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους και σκιαγραφούν την υφιστάμενη κατάσταση και τα συνεπαγόμενα  προβλήματα.

 Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, το 2009 τα αιτήματα επιστροφής αλλοδαπών στην Ελλάδα από άλλες χώρες έφτασαν τα 10.083 και ήταν διπλάσια σε σχέση με το 2008 (5.169 αιτήματα).

Πάνω από 80 αιτήματα για αναγκαστική επιστροφή αλλοδαπών από άλλα κράτη-μέλη της Ε.Ε. στη χώρα μας δέχονται σχεδόν καθημερινά οι αρμόδιες Υπηρεσίες.

Σύμφωνα με στοιχεία της  FRONTEX, της ευρωπαϊκής υπηρεσίας φύλαξης των εξωτερικών συνόρων, το 88% των αλλοδαπών στην Ε.Ε. εισέρχεται παράνομα μέσω της Ελλάδας. Το 2008 είχαν συλληφθεί κατά την είσοδό τους 146.337 αλλοδαποί, ενώ το 2009 ο αριθμός έπεσε στις 126.145. Το πρώτο εξάμηνο του 2010 οι συλλήψεις κυμαίνονται στα περσινά επίπεδα.

Από το 2008 έως σήμερα πάνω από 350.000 αλλοδαποί συνελήφθησαν και κρατήθηκαν κάτω από υποτυπώδεις συνθήκες. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν κατάφεραν ακόμα και αν το ήθελαν να υποβάλουν αίτηση χορήγησης ασύλου. Τα αιτήματα επιστροφής αλλοδαπών υποβάλλονται κατά χιλιάδες και η Ελλάδα στιγματίζεται διαρκώς ως το «μαύρο πρόβατο» του διεθνούς δικαίου.

Η επιδίωξη της Ε.Ε. στα πλαίσια του ανθρωπιστικού δικαίου, για ένα ενιαίο και εναρμονισμένο μηχανισμό εφαρμογής της διαδικασίας ασύλου δεν είναι πρακτικά δυνατόν να υλοποιηθεί υπό αυτά τα δεδομένα.

Αν και η Ελληνική Κυβέρνηση αναγνωρίζει τα κενά και τις ελλείψεις όσον αφορά τη δομή, τις παρεχόμενες υπηρεσίες  και τη διαδικασία ασύλου, και εκκρεμούν αλλαγές στο σχετικό νομοθετικό πλαίσιο, μια ρεαλιστική θεώρηση της κατάστασης δείχνει πως οι καλές προθέσεις από μόνες τους δεν αρκούν όταν μιλάμε για τέτοια μεγέθη.

Η πρόσφατη καταδίκη της Ελλάδας στο Ευρωδικαστήριο του Στρασβούργου για προσβολή βασικών δικαιωμάτων των προσφύγων αποτελεί μόνο την κορυφή του προβλήματος.

Τα Κράτη Μέλη της Ε.Ε., Ανθρωπιστικοί Οργανισμοί και Μ.Κ.Ο. , καταλήγουν πλέον στο συμπέρασμα ότι η εφαρμογή του Δουβλίνο ΙΙ, στην πράξη παράγει περισσότερα προβλήματα από αυτά που επιδιώχθηκε να λύσει.

Οι εναλλακτικές εφικτές κατευθύνσεις λοιπόν που μπορούν να υιοθετηθούν για την ουσιαστική αντιμετώπιση της κατάστασης αφορούν :

  • Την οικονομική ενίσχυση της Ελλάδας από την Ε.Ε. , αναλογικά με τον πραγματικό  αριθμό των αιτούντων άσυλο που δέχεται, για τη δημιουργία και στελέχωση σχετικών δομών.
  • Την κατανομή των μεταναστευτικών πληθυσμών στις χώρες της Ε.Ε., σύμφωνα με τις δυνατότητες υποδοχής/φιλοξενίας ανά χώρα.

Αναμφίβολα  πλέον, είναι ξεκάθαρη και αναγνωρίζεται η αναγκαιότητα για την αναθεώρηση του κανονισμού του Δουβλίνου τόσο για τη διασφάλιση του Ανθρωπιστικού Δικαίου στα πλαίσια της Ε.Ε., όσο και ως προς το όφελος των αιτούντων άσυλο που δικαιούνται  ένα ελάχιστο επίπεδο αξιοπρεπούς αντιμετώπισης.

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.
Αρέσει σε %d bloggers: